Voor wie

Als piem van een jaar of 5 hoorde ik het voor het eerst. Gefluisterd, vol ontzag en angst. Bij ons in de straat, een man die ik wel kende: K. Het werd nooit volledig uitgesproken en de vrees ervoor was groter dan die van Harry Potter voor Voldemort. Kanker was een onherroepelijk vonnis en het lijden dat de zieke te wachten stond erger dan de uiteindelijke dood.

De tijden veranderen en nee, kanker is nog lang niet zomaar een ziekte, maar wel een die mogelijkheden biedt. Er is kans op herstel en anders een leven met chronische klachten: het vonnis is lang niet altijd een doodsvonnis. Een paar jaar geleden heb ik mijn laatste column geschreven en die, ondanks donkere vooruitzichten, nooit hoeven te plaatsen. K. is voor mij nu een ervaring, een positieve ervaring zelfs. Het leven gaat verder en ik ben een paar vriendinnen voor het leven rijker.

Want dat heb je wel bij kanker: wie het heeft, of heeft gehad, heeft wat met andere k-lijders. Je deelt op z’n minst de kleinheid die je ervaren hebt op het moment van jouw diagnose. En hopelijk ook de levenservaring die je helpt je huidige sores in perspectief te zien.

Met mijn vriendinnen hebben we in onze revalidatie, niet officieel maar toch, de onco-club opgericht.

Geen k-praatgroep, per se niet, maar een lekker leven groepje. We zien elkaar regelmatig, sporten samen en hebben een eet-club. Samen sterker dan dat k-gevoel dat je van die k-ziekte overhoudt. Soms koken we samen, in het Braamhuis. Gezellig eten, spelletje erna. Want K heb je niet alleen en K is zeker niet het einde.

Heb jij ‘wat’ met kanker, dan ben je niet de enige. Het Braamhuis geeft je een ander perspectief op dat K-woord. Kom langs.

Willem